เรื่องของกันตี้

    กันตี้กับวัยเกือบสี่ขวบเต็ม พฤติกรรมช่างแปรเปลี่ยนไปยิ่งนัก ถือว่าเป็นช่วงหินของมามี้เลยทีเดียวหรืออาจจะไม่ใช้ของมามี้คนเดียว คงเป็นช่วงหินของครอบครัวเรา

เรื่องของกันตี้
หลอกล่อให้ถ่ายรูปติดบัตร ด้วยช็อคโกแลต 1 กล่อง
 

สามอาทิตย์ที่ผ่านมา กันตี้ร้องไห้ก่อนเข้าห้องเรียนทุกวัน ร้องน่าสงสาร ไม่ร้องโวยวาย ร้องแบบว่าตาค่อยๆแดง จมูกแดง แล้วน้ำตาก็ไหลพร้อมกับเกาะลูกกรงหน้าห้องเรียนไว้แน่น พักหลังเริ่มร้องตั้งแต่ใกล้ถึง รร บางวันมีต่อรองขอไม่ไปได้ไหมแล้วพรุ่งนี้จะไปแน่นอน บางวันบอกไม่สบาย ปวดท้อง เป็นไข้บ้าง สารพัดวิธี มามี้กะปะป๊างงว่าเกิดอะไรขึ้นกับกันตี้ กันตี้ไม่เคยเป็นอย่างนี้เลย กันตี้คนเดิมจะสนุกสนานกับการมา รร แต่ทำไม เกิดอะไรขึ้น มามี้งัดตำรามาทุกเล่ม เฝ้าเพียรถามเพื่อนๆที่มีลูกในวัยเรียนแบบนี้ว่าเคยเจอเคสนี้ไหม มามี้ถามคุณครูก็มักได้รับคำตอบ "ไม่มีอะไรค่ะ ไม่มีปัญหาอะไร" มามี้ก็ถามมันทุกวันหลังๆเริ่มคิดว่า ถ้าไม่มีอะไรจริงทำไมลูกเป็นแบบนี้ มันต้องมีสาเหตุซิ อย่างน้อยถ้ารู้สาเหตุเราจะได้ช่วยแก้ไขกันไป ในที่สุดทนไม่ไหวตัดสินใจไปคุยกับครูใหญ่ เพื่ออยากให้ช่วยดูกันตี้หน่อยว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา ไม่ใช้ตอบแต่ว่า "ไม่มีอะไรค่ะ" หลังจากนั้นเหมือนมีแรงกระตุ้น ครูกะพี่เลี้ยงในห้องเริ่มหันมาสนใจกันตี้มากขึ้น คอยสังเกตุ เอาใจใส่ ดูแลกันตี้ พูดคุยกะกันตี้มากขึ้น ส่งผลให้ครูมีคำตอบให้มามี้ในตอนเย็นมากขึ้น แต่ผ่านมาแล้วหนึ่งอาทิตย์กันตี้ก็ยังไม่ดีขึ้นเลย

-

    ตอนแรกมามี้คิดว่าสาเหตุหลัก มาจากเพื่อนสนิทไม่เล่นด้วย ไม่รู้ไปโกรธกันตอนไหนอยู่เพื่อนคนนั้นก็บอกว่าไม่รักกันตี้แล้ว กันตี้เดินไปหาเขาก็เดินหนี กันตี้ซึ่งเป็นเด็กเซนซิทีฟมากถึงมากที่สุดก็ทนไม่ได้ร้องไห้มันทุกวัน ร้องไห้ที่เพื่อนไม่รักเพื่อนไม่เล่นด้วย จากเคยไป รร ด้วยกันทุกวันตอนเช้า เดี๋ยวนี้ก็ไม่ไปด้วยกันแล้ว จากเดิมเล่นด้วยกันทุกเย็น เดี๋ยวนี้ก็ไม่เล่นแล้ว กันตี้เศร้ามาก ได้แต่บอกกับมามี้ทุกวันว่า "น้องธามไม่รักแล้ว" มามี้ก็ได้แต่ปลอบใจว่า ไม่เป็นไรนะ กันตี้ยังมีเพื่อนอีกตั้งหลายคนที่รักกันตี้ กันตี้มีมามี้ มีปะป๊า มีกอบัว คุณยาย คุณตา ป้าบี มามี้ขุดออกมาทั้งตระกูลเพื่ออยากบอกว่ายังมีคนอีกมากมายที่รักกันตี้อยู่ แต่ก็ยังไม่เป็นผล

    เลยต้องหาสาเหตุต่อไป มามี้ก็คุยกับคนนั้นคนนี้ จนมาถึงบางอ้อว่า ที่ลูกเปลี่ยนไปขนาดนี้มาจากตัวมามี้เอง พอมามี้คิดได้ว่า สาเหตุหลักที่ลูกเป็นแบบนี้มาจากตัวเรา น้ำตาไม่รู้มาจากไหนมันไหลออกมาไม่หยุด สงสารลูกมาก นึกภาพย้อนกลับไปก็ยิ่งสงสารลูกมากขึ้นไปทุกที เรานี่เป็นแม่ที่ห่วยมากเลยนะ ไม่อดทนเอาซะเลย ที่บ้านเราเปลี่ยนพี่เลี้ยงด้วย พี่นางที่กำลังจะเข้ากับเด็กๆได้ก็ขอลาออกไป ได้คนใหม่มานึกว่าคราวนี้เราจะโชคดีแล้ว เพราะได้คนมีอายุ หน้าจะทำงานเรียบร้อย ทำกับข้าวได้และก็น่าจะไว้ใจให้ดูเด็กได้ แต่มันไม่ได้เป็นอย่างนั้นซะทีเดียว ป้าเอทำงานได้สะอาดเยี่ยมมาก แต่ป้าเอไม่สนใจเด็กๆเลย ไม่ดูแล ไม่เล่น ทำงานเสร็จเข้าห้องคุยโทรศัพท์ ดูทีวี มามี้ก็ไม่กล้าเรียกให้มาช่วยดูกอบัว ส่งผลให้ป้าเอไม่สามารถช่วยมามี้แบ่งเบาเรื่องกอบัวได้เลย กอบัวติดมามี้แจ ยิ่งทำให้กันตี้เหมือนโดนแย่งความรักไปเต็มๆ ยิ่งตอนเย็นหลังจากกันตี้กลับจาก รร มามี้ปวดหัวมาก ลูกสองเรียกหาแต่มามี้ เวลาพาเด็กๆไปเดินเล่นก็ไม่รู้จะทำยังไง กันตี้ก็อยากให้มามี้เล่นด้วย กอบัวก็อยากอยู่กับมามี้ กันตี้อยากให้มามี้วิ่งกับกันตี้แล้วกอบัวหละทำไงดี เวลากินข้าว เวลาอาบน้ำ ทุกคนต้องการมาหมด ทุกกิจกรรมต้องมีมามี้เป็นส่วนประกอบ บางกิจกรรมทำร่วมกันได้ บางอันทำไม่ได้ บางที่น้องร้องมามี้เข้าไปปลอบ กันตี้ร้องตามบ้างเพื่อให้มามี้ปลอบ น้องเดินล้มแล้วร้อง กันตี้ก็เดินล้มบ้าง เมื่อมันหลายๆวันเข้าความอดทนที่มีน้อยนิดของมามี้ก็หมดลงพร้อมกับการดุกันตี้ ตะคอกกันตี้ ลงโทษกันตี้ที่เป็นตัวป่วนอยู่ตลอดเวลา เพราะเหตุนี้นี่เองทำให้กันตี้อยากอยู่บ้าน อิจฉาน้อง รังแกน้อง มามี้เครียด เหนื่อยวันๆไม่ได้กินอะไรนอกจากน้ำอัดลม อยากหาพี่เลี้ยงคนใหม่แต่ไม่กล้าพูด ไม่กล้าเอ่ยปากให้ป้าเอออก มามี้จะทำยังไงดีนะ เรายังหาทางออกไม่ได้

แต่ตอนนี้มามี้จะพยายามเอาใจใส่กันตี้มากขึ้น จะพยายามไม่โมโห จะพยายามพูดคุยกับลูกมากกว่าการดุหรือตะคอก แต่มามี้ขอบอกว่ามันยากจังฟะ อารมณ์มันช่างขึ้นลงเป็นจรวดได้ทุกที บางครั้งอยากกรี้ด บางครั้งอยากสบถ บางครั้งอยากหนึไปให้ไกลๆ ตอนนี้รู้สึกว่าไม่มีใครยื่นมือเข้ามาช่วยเลย ทุกวันมามี้ต้องโทรตามปะป๊าให้กลับมาช่วยดูลูก สงผลให้เราต้องทะเลาะกันทุกวัน แต่ถ้าไม่ทำแบบนี้มามี้จะทำยังไง มามี้อยากให้กันตี้ได้ทำอะไรบ้าง กันตี้อยากนั่งทำแบบฝึกหัด อยากระบายสี แต่ทุกอย่างรอน้องหลับ เฮ้อ!น่าสงสารจริงๆๆ มามี้ก็ไม่เข้าใจปะป๊านะอยากให้ลูกเก่ง อยากให้ลูกสอบเข้าที่ดีๆได้แต่ไม่เห็นทำอะไรเลย ปะป๊าปล่อยทุกอย่างผ่านไปเหมือนสายลม...

 

เรื่องของกันตี้
กันตี้ กับ พี่ธาม

     Share

<< ยุ่งเหยิงBirthday Party >>

Posted on Wed 17 Sep 2008 16:57

 

 
  
 






ภาพย้อนรอยแบบสุดๆที่อัมพวา
จบอนุบาล 1 & Summer
คำถาม
เรื่อยเปื่อย
Update
วันแย่ๆ
เรื่องปวดหัวข้ามปี
ปีใหม่ 2009
Dream World
Admit อีกแล้ว และ อีกแล้ว
Admit อีกแล้ว
เรื่องของรองเท้า
เปิดเทอมแล้วคร้าบ
ก่อนเปิดเทอม
เที่ยวหัวหิน (อีกแล้ว)
ปิดค่าย
ค่าย ภาค 2
ค่ายน้องน้อยพิทักษ์โลก
Birthday Party
เรื่องของกันตี้
ยุ่งเหยิง
หนึ่งขวบแล้วจ้า
เที่ยวจันทบุรี
เฮ้อ
พี่เลี้ยงคนใหม่
วันแม่
เพื่อนเก่า
ทำฟันหรือโดนฟัน
เกือบไปแล้วนะ
วันสุข
สภาพนังแจ๋ว
รักไหม
On monday
Talent Show
Hello Diary
คุณแม่ลูกสอง



Comments

เพิ่งเข้ามาอ่านสามร้อยปีต่อมา เข้าใจว่ะ อย่าโทษตัวเองเลย ลูกบอบบางนี่ ลูกชายฉันก็เป็นว่ะ พอพูดอะไรไม่เข้าหูต่อมน้ำตาทำงานทันที ฉันไม่พูดไรมาก ไล่เข้าห้องให้ไปร้องคนเดียว ประมาณว่า "แม่ไม่ชอบคนขี้น้อง อยากร้องไห้ไปร้องคนเดียว" ทำอยู่พักนึง นึกว่าลูกชายจะเข้มแข็งแล้วที่ไหนได้ ยังร้องห่มร้องไห้ง่ายเหมือนเดิม ส่วนเรื่องติดเพื่อนนี่ ลูกชายไม่ค่อยมีปัญหา ต้องแก้ปัญหาไปเรื่อยๆว่ะ ส่วนพี่เลี้ยงแกก็อัญเชิญเขาออกเหอะ หาคนใหม่ เรื่องนี้มันเรื่องใหญ่น่ะโว้ย ไม่สบายใจเราเรา (หรือแกเชิญเขาออกแล้ว) ใกล้กลับไทยแร่ะ เดี๋ยวเจอกัน
แหม่ม   
Sun 5 Oct 2008 16:40 [3]

เศร้าจัง สงสารเด็ก ยังเล็กยังไม่เข้าใจเหตุผล ต้องคอยบอกให้เข้าใจ ให้รักน้อง
jeab   
Sun 28 Sep 2008 4:16 [2]

Ann,
sorry to hear you had a bad time. but do not blame yourself. on the other way, you should be happy that you realise this problem quite early and you also try to solve it. that's already a good sign. every problem needs time to solve na... su su!!!
ped   
Tue 23 Sep 2008 1:24 [1]




Post Comment

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 






bestview in 1024*768
The best template from http://www.oblog.cn